>

Eigen teksten

5 oktober 2020

Herdenking

En toen beleefde ik zelf het wonder van de Geweldloze Revolutie. Wat Ben Goerion ooit gezegd heeft bleek waar: ‘Wie niet in wonderen gelooft, is geen realist!’ (de schrijver in zijn voorwoord).
Dit najaar is het dertig jaar geleden dat De Muur viel, namelijk op 9 november 1989. Naar mijn idee is dit een van die momenten in de geschiedenis waarvan veel mensen nog weten wat ze op dat moment deden. Ik weet nog dat ik door het huis schreeuwde: ‘De Muur valt! De Muur valt!’ En mijn zoon van elf vroeg: ‘Is dat erg dan?’ en: ‘Welke Muur papa?’
Zoiets had ik ook met de emoties bij ‘The day John Kennedy died’, (song van Lou Reed). Ook dat was in november, valt mij nu op, in 1963. Ik was toen veertien jaar oud, en ik belde meteen mijn ouders, die op vakantie waren in Limburg, om het hun te vertellen. Ik was vergeten dat de toestanden in Berlijn niet uit de lucht kwamen vallen. In elk geval was in de Deutsche Demokratische Republik in de maanden ervoor een toenemende drang zichtbaar om de ketenen van de Stasi, de Veiligheidsdienst, los te maken. En waar dat begon? In Leipzig, om precies te zijn in de grote Lutherse Nikolaikirche. Christian Führer - laat je niet afschrikken door zijn naam! - was daar predikant. Volgens hem ligt de kiem zelfs in 1981, bij de eerste Vredestiendaagse en de openstelling van de Nikolai om stemmelozen een stem te geven. Maar toen kon niemand weten dat die gebeurtenis een kiem was voor de Val van de Muur. Alleen Jezus had het al wel gezegd: Met het Rijk der hemelen is het als met een mosterdzaadje dat iemand nam en in zijn akker zaaide; het is van alle zaadkorrels wel het kleinste, maar als het opgroeit wordt het groter dan alle kruiden. Dit boekje bevat de memoires van de dominee. Vanuit zijn geloof houdt hij zijn toehoorders voor dat wonderen mogelijk zijn en roept op tot geweldloos verzet. Met vriendelijke vastberadenheid blijft hij de boodschap van respect en naastenliefde uitdragen, ook naar de Stasi, die altijd bij de kerkdiensten aanwezig is.
In hoofdstukjes van maximaal één bladzij vertelt hij hoe het begonnen is en hoe het verder ging. Hij begint bij zijn jeugd en zijn ouders. De vader van de dominee was zelf legerpredikant. Er staan ook enkele foto’s in het boek, waardoor het een persoonlijker relaas wordt; bijvoorbeeld de legerpredikant met de baby Christian op de arm: “Schrik niet van het uniform; hij was geen nazi; hij was een dienstplichtige vertelt dominee” staat erbij.
Ik vind dit een prachtig boek. Ten eerste toont het op een heldere en tegelijk persoonlijke manier een heel belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis. Verder kunnen we inderdaad lezen hoe zo’n grote omwenteling op vreedzame wijze tot stand heeft kunnen komen. Voor Doopsgezinden, die geweldloosheid hoog in het vaandel hebben, een must bij de dertigjarige herdenking die ons te wachten staat. (Alhoewel: ‘vaandel’ is in dit verband juist niet zo’n geschikt woord.)

André Maris
-------------------------------
Christian Führer, Geloof laat een muur vallen. Memoires van de Wendedominee. Een bespreking.
Uitgeverij Skandalon, 2017. Vertaald door Pieter Oussoren. (388 blz). Nu aanbieding € 19.95.
Op vrijdag 18 oktober 2019 is er een voorstelling met live muziek in de Lutherse kerk in Utrecht, om 17:00 uur.


Terug
 
Meer informatie   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Apeldoorn
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2021 Doopsgezind.nl