Weer naar de kerk of weer naar school

Soms stelt het leven je voor lastige keuzes. Dat begint al jong. Zeker nu. Ouders laten hun kinderen steeds vaker zelf kiezen. Ze behandelen als kleine volwassenen. Daarbij zien kinderen zoveel (meer) op internet etc. dan wij. En dan kom je voor keuzes als :
  • wat voor sport vind je leuk
  • naar welke school wil je (en kun je)
  • ben je homo, hetero, bi, trans of op een andere manier seksueel
  • leer je verder, en zo ja, wat ??
  • ga je voor single, trouwen, samenwonen
  • koop je of huur je

Sommige keuzes worden voor je gemaakt. Niet door je ouders maar door bv. het lot. Kopen van een huis is nu lastig. Je seksuele geaardheid is iets wat je bent, niet wat je kiest, of ...... Hoe goed je kunt leren is deels afhankelijk van je brein. Ieder mens is gelukkig uniek. Ieder heeft zijn eigen talenten. En ieder mens is op zijn of haar manier waardevol. Dat geloof ik tenminste en zo lees ik de Bijbel. Maar de manier van bijbel lezen is ook een keuze.

Door de corona (heb je het gezeur weer) word ik ook voor een keuze gesteld. Ga ik voor de kerk of ga ik voor school. De school start één dezer dagen weer op en de schoolleiding verwacht mij op school in de Overijsselse bijbelbelt. Mijn school staat tussen twee brandhaarden van coronabesmetting in. In Zwartsluis. Tussen Genemuiden en Hasselt. Behoorlijk getroffen door het virus. Maar de kerkenraad verwacht dat ik mijn plichten naar de gemeente weer op ga pakken, weer kerkdiensten ga leiden en voorzichtig bezoekwerk ga doen.

Dat gaat voor mij niet samen. Het risico om op school besmet te worden is ondanks maatregelen volgens mij best groot. En het laatste wat ik wil is besmet nog even een dienst leiden en dan gemeenteleden besmetten. De kerk staat er toch al niet zo goed op.
Dus ik heb gekozen. Voorlopig ga ik niet naar school. En na de zomer- vakantie zien we wel weer.

Wij beginnen als gemeente weer op zondag 28 juni met een korte viering (we zingen niet !!) en misschien nog kort iets buiten. Ik hoop jullie dan in ieder geval echt te zien. Rond die tijd zal ik het bezoekwerk ook weer oppakken. Bel of mail me als je het fijn vindt wanneer ik een keer langs kom. En geloof me, ieder mens is even waardevol voor mij. Cijfer jezelf niet weg en laat het me weten. Ook jij bent waardevol !! Dat is geen keuze, dat is een feit !!

Dirk Jan

Kerkdienst gemist ?!

Dag lezer. Ben jij een echte kerkganger? Elke zondagmorgen als er dienst is tenminste. Dan zul je de dienst zeker missen in deze coronatijd. Ik ben niet zo’n trouwe kerkganger, denk ik. Of dacht ik altijd. Wanneer ik eens vrij ben op zondagmorgen wandel ik liever een keer met mijn vrouw en mijn hond door het bos dan dat ik naar de kerkdienst toe ga.
Er is zelfs een periode in mijn leven geweest dat ik helemaal geen kerkdiensten meer bezocht. Ik was wel een beetje klaar met de kerk en alles erom heen. Maar nu, na 2 maanden geen kerkdienst te hebben gehad ga ik het toch echt missen. De mensen zien, samen zingen, samen verbonden zijn en te weten, of te geloven, dat je samen op zoek bent. Samen op zoek naar contact met God, de Eeuwige. Al wandelend in het bos (ik zag in een weiland twee reeën lopen) deze ochtend dacht ik daardoor aan psalm 42 het eerste couplet. Over de moede hinde of het hijgend hert. En ik probeerde me de complete tekst voor de geest te halen. In het bos, waar niemand is, durf ik het ook best te zingen. En ik dacht bij mezelf…. Hunker ik nou net zo als de psalmdichter. Net zo als een moede hinde of een hijgend hert. Nee, zo diep zit het verlangen niet, maar toch. Ik mis het wel. De gemeente, de mensen, het contact. En zo zong ik, in mijn eentje in het bos, psalm 42, vers 1. Thuis gekomen bleek wel dat ik de coupletten een beetje door elkaar had gehaald. Daarom stuur ik beide berijmingen maar even mee.
Tot hopelijk zeer spoedig ZIENS en HOORS.

Dirk Jan

Psalm 42 vers 1
Evenals een moede hinde
naar het klare water smacht,
schreeuwt mijn ziel om God te vinden,
die ik ademloos verwacht.
Ja, ik zoek zijn aangezicht,
God van leven, God van licht.
Wanneer zal ik Hem weer loven,
juichend staan in zijn voorhoven ?



Vrijheid, 5 mei 2020

In deze corona-crisis-tijd vieren we bevrijdingsdag in beperkte vrijheid. Dat ben ik, en velen met mij, niet gewend. Onze vrijheid leek onbeperkt en alles leek mogelijk. De reclames schreeuwen ons vrijheid en mogelijkheden toe. LOI roept geloof ik: hoe hoog leg jij de lat? Wij zorgen voor de rest.
Toch is onze vrijheid ook maar relatief. Niet door corona, maar simpelweg door geld. Immers, hoe vrij ben je als je voor je eten naar de voedselbank moet? Denk je dan aan een vakantie naar Ibiza. Forget it. En dan leef je nog in het relatief rijke Nederland. Want stel je voor dat je op de vlucht, of op zoek naar een beter bestaan, terechtkomt in een kamp op Lesbos. Waar is dan je vrijheid?
Een wijs man zei eens: Armoede is de grootste misdaad, en wel hierom: een arme, is net als een gevangene, in zijn vrijheid beperkt. En dat zijn leven lang. Dan moet armoede dus wel een misdaad zijn.
Maar niet alleen het gebrek aan geld beperkt vrijheid. Ik las een verhaal over een koning die een rijtoer maakt door zijn rijk. Alle mensen buigen voor hem behalve een oude wijze man. Een asceet. Iemand die met zo weinig mogelijk leeft. De koning werd boos een vroeg : waarom buig je niet voor mij? De asceet antwoordde : ik ben een vrij man en buig niet voor een slaaf! Nu werd de koning nog bozer. IK EEN SLAAF!!?? riep hij uit?
Ja, zei de asceet, u bent een slaaf van angst, hebzucht en roem. Ik heb die dingen tot mijn dienaren gemaakt en ben daardoor een vrij man geworden.
De koning erkende dat dit waar was, hij groette de asceet en ging heen.
Let dus op... Zo vrij zijn we niet. En dat heeft niets met corona te maken.

Dirk Jan

Troost-TV

Het is crisis. Dat weten we wel. Je wordt er overal mee doodgegooid, zeker op televisie. Alles ligt stil, we kunnen nergens heen en we winkelen vooral op internet. En dan hebben we troost nodig. En dus na 'het theater van het sentiment' hebben we nu 'heimwee-tv' en 'troost-tv'.
Televisie van vroeger, heel vroeger, want dat geeft troost. Tenminste...? Oh ja. Natuurlijk was vroeger alles beter. Ook de televisie. Niet het beeld. De televisie van vroeger was qua beeld veel minder dan wat er tegenwoordig wordt gemaakt. Maar dat wat erop getoond. Dat was beter.
Dus kijken we nu naar de revue van Andre van Duin, of naar Theo en Thea, of... Maar dat heb ik allemaal nooit echt leuk gevonden.
Ik zag een aflevering van ‘zeg eens aaaa’ maar dat vond ik ook oubollig. Daar vind ik dus ook geen troost.
Als ik terugdenk naar televisie van vroeger, terugverlang misschien wel, dan denk ik aan ‘Dagboek van een herdershond’. Over kapelaan Erik Odekerke. Ik herinner me alleen het beginfilmpje nog waarbij Erik op de fiets een heuvel afrijdt over een zandpad. Hij valt dan en als hij opgestaan is dan ontdekt hij dat hij een lekke band heeft. Zijn reactie: Hé, verdomme!! Dan komt de stem van zijn engelbewaarder..: Een slecht begin Erik Odekerke!
Dat was het dan, maar toch, ik merk de glimlach op mijn lippen als ik eraan terug denk. Maar beter nog, in deze wat donkere tijd, denk ik terug aan ‘De kleine waarheid’. Waarom? Ik herinner me ook hier echt niet wat er gebeurde, alleen dat de naam Eppo (in de serie een licht verstandelijk beperkte jongen) nog lang een soort van scheldwoord is geweest. Maar daar gaat het niet om. Het gaat me om de zonnewijzer in de tuin van de familie Spaargaren. Zo’n grote ronde bol met een pijl. Met daaronder de tekst. Een tekst die we heel goed kunnen gebruiken in deze tijd:

IK TEL ALLEEN DE ZONNIGE UREN.


Epiloog
Een tekst die niet in ‘prediker’ staat, ook niet in spreuken, maar daar had hij kunnen staan. Op internet staat op de website ‘1001 korte verhalen’ een verhaal met de titel Tel alleen de zonnige uren. Lees het eens. Het is niet heel bijzonder maar toch... het is goed voor een zonnig uurtje.

Dirk Jan Steenbergen

HOND(EN)VIRUS

Saba hond van Dirk Jan (12K) Ik heb een hond. Dat weten jullie. Ik heb er een plaatje bijgevoegd. Waarom. Dan zien jullie het hoge knuffelgehalte van het dier. Daar kom ik straks nog even op terug. Saba (zo heet ze) is blij met het coronavirus. Niet dat ze iets van het virus begrijpt maar ze krijgt aanmerkelijk meer aandacht dan gewone weken. Ik wandel nu elke dag minstens twee keer met haar in het bos. Heerlijk.
Eén keer per week borstel ik haar. Ook in het bos. Op een soort van picknicktafel. Als ik klaar ben maak ik die tafel weer helemaal schoon. Al het losgeborstelde haar waait dan het bos in. En dat is leuk voor de vogels. Vooral in deze tijd. Sommige vogels zitten al bijna te wachten want zodra er bosjes haar het bos in waaien vallen ze aan. Ze nemen een pluk in hun snavel en vliegen ermee naar hun nest. Vooral kleinere vogeltjes.
Ik weet niet zoveel van vogels maar ik meen er in ieder geval roodborstjes in te herkennen en koolmeesjes. Ze zijn druk bezig met het nest klaar te maken voor de kostbare eitjes die straks in dat warme nestje terecht moeten komen. En daar helpen die donzige pluisjes hondenhaar lekker bij. Leuk om te zien, maar ….. ook goed om te zien.
De natuur trekt zich weinig aan van een virus dat over de aarde waart. De bomen maken nieuwe bladeren aan, narcissen en krokussen bloeien volop terwijl de sneeuwklokjes de beste tijd alweer achter de rug hebben. Struiken worden groener, en de natuur ontwaakt uit haar winterslaap. Door niets of niemand tegengehouden. En…. door het virus wordt de luchtkwaliteit beter, de stikstof minder en als het lang genoeg duurt trekt dat gat in de ozonlaag ook nog weer dicht. Dat zal allemaal wel niet, maar het is in ieder geval wel lente buiten en dat is lekker. Tijd van nieuw leven. Tijd van Pasen. Tijd voor de eieren, die eigenlijk ook een plek hebben in de palmpaasstok!! Maar de paastijd lijkt zo leuk en liefelijk met eieren, haasjes, kuikentjes, zoete kleuren en alles wat de Action ons wil doen geloven. Maar net als de aaibaarheid van Saba, de hond, is de paastijd helemaal niet zo lieflijk en aaibaar. Het paasverhaal is een verhaal met scherpe randen en bittere trekjes. Het is het verhaal van een man die sterft voor zijn idealen. Die opgepakt wordt door de autoriteiten en ter dood veroordeeld omdat hij opkomt voor een rechtvaardige wereld.
En die Jezus is ook niet een nationale knuffeljood. Toen niet, en nu ook niet. Hij is de man die de handelaren uit de tempel joeg, roepende: Deze tempel is een huis van gebed, en jullie hebben er een rovershol van gemaakt!! Die houding van protest, zijn eigenwijze doordrammen over Gods rijk van recht en vrede, heeft hem de kop gekost. Maar Zijn dood was niet het einde. Zijn verhaal gaat verder, door de dood heen. Zijn idealen leven in ons door. Laten we daarom voorzichtig zijn met wat we gekregen hebben. Voorzichtig met de aarde en de mensen die ons zijn toevertrouwd. Want dan komt Pasen echt tot zijn recht.
En ik hoop oprecht dat ik jullie met het paasontbijt een knuffel kan geven, of een hand. En zo niet, dan wachten we nog even met onze opstanding. Want die stopt niet met Pasen.

Dirk Jan Steenbergen

PS: Nu ook de Paasviering niet door gaat, veel sterkte en hopenlijk tot spoedig ziens. De buitendag misschien?

Predikant



Dhr. D.J. Steenbergen

Ravelstraat 30, 8031 DD Zwolle

email: steenburger@kpnmail.nl

tel. 038 466 24 33 of 06 420 020 91