> nieuws

Nieuws

 
3 maart 2021

Pastorale brief 10 - Allemaal vragen

De mist ligt als een grijze deken over de weilanden. Het groepje reeën dat zich gewoonlijk in het weiland ophoudt, is verstopt in de mistdruppels. Spinnenwebben zijn goed zichtbaar in de boomtakken, de struiken en het hoge gras. Het is zondag 10 uur. Laat voor mijn doen. Meestal ben ik al lang en breed onderweg of bezig.
Ik denk aan de gemeente. Mensen die nu hun computer aanzetten om naar de viering te kijken die ik afgelopen week in elkaar geknutseld heb. Met dank aan Elni, Kees en Marianne. De overspelige vrouw. Zouden mensen zich herkennen in de opmerkelijke visie op de vrouw uit het verhaal ? Dat ze beter kan verhuizen. Of dood zijn?
Wie zou er dichter bij Gods bedoeling komen vanmorgen ? Iedereen die naar de viering kijkt of ik (en anderen) die van de natuur geniet(en)? Zouden Con, Margriet en Albert, Jan Willem en Marja nu ook met de hond lopen? En genieten van de schepping?

Hoewel het niet vroeg meer is, lijkt het of ik alleen ben in het bos. Ik hoor de grote bonte specht zijn territorium afbakenen door op een tak te tikken die resoneert (vroege vogels). Zou Adam zich weleens alleen hebben gevoeld? Of zou hij achteraf weleens spijt hebben gehad dat Eva erbij is gekomen? Of heeft God misschien wel eerst Eva gemaakt maar kon dat niet in de ogen van de mannelijke bijbelschrijvers? Zij waren er ook niet bij. Zo duikelen mijn gedachten over elkaar heen.

Op een plekje waar de zon blijkbaar niet komt ligt nog een restje sneeuw. Saba snuffelt er even aan en er verschijnt een grote gele kring in het wit. Zo smelt de sneeuw alsnog wel weg. Heeft God dat ook zo bedoeld? En komen we daar na de dood wel achter? Misschien wel, misschien ook niet.

Ik ben niet meer alleen. Ik kom twee wandelaars tegen met een loslopende hond. Het ergert me. Waarom kunnen mensen zich niet gewoon aan de regels houden. Overal staan van die groene bordjes. Daarop staat duidelijk dat de hond aangelijnd moet. Zo moeilijk is dat toch niet. Maar luisteren….. ho maar. Als iedereen zich nou eens aan de afspraken hield,  dan hadden we misschien met 10 geboden wel genoeg. Maar ik wil mijn plezier er niet door laten bederven en wandel en denk verder.

Ik kom bij een bosperceel waar bomen gekapt zijn. Nou, zeg maar gerooid. Er is bijna niets meer van over. En waarom? Is dit natuurbeheer? Gisteren waren ze met machines en auto’s bezig en nu zie je enkel afgezaagde bomen en gestapelde boomstammen. Zoveel bos hebben we hier niet. Waarom laten we de natuur niet gewoon zijn gang gaan? Dan hadden we misschien wel helemaal geen coronavirus gehad?  Maar misschien ook wel. Zoveel weet ik er ook weer niet van.

In het stukje met de grote dikke bomen staan eindeloos veel hartjes in de boom. Soms met een naam of twee namen. Soms met initialen en een jaartal. Zouden die paartjes nog leven? Zouden ze nog bij elkaar zijn? Er is er 1 met een meisjesnaam en de letters RK aan de andere kant van het hartje. Is zij misschien non geworden en heeft ze her in het bos de aanwezigheid van de Eeuwige ervaren? 

De rust wordt verstoord door een groepje mountainbikers. Dat ze hier fietsen is tot daar aan toe maar waarom moeten die mannen (het zijn bijna altijd mannen) zo naar elkaar schreeuwen? Laat ze dat ’s nachts doen als ze dronken uit de kroeg komen, maar niet op zondagochtend. Het is wel een teken dat het niet zo vroeg meer is. We zijn anderhalf uur verder. Ik nader de auto.  Het waterige zonnetje doet zijn best maar het is nog niet gelukt om te reeën zichtbaar te maken. Op naar de koffie. Marianne krijgt haar eerste prik. Het leven gaat gewoon door. Ook als er geen antwoorden zijn op al die vragen.
                                    Dirk Jan


Terug
 
Meer informatie   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Apeldoorn
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2021 Doopsgezind.nl