> nieuws

Nieuws

 
14 september 2021

Pastorale brief 37 Marleen

Pastorale brief 37 – dinsdag 14 september 2021
Marleen


Het is vrijdagavond, zeven uur. Ik wandel in het bos. Saba, de hond, loopt naar de brede sloot, of wetering, naar de plek waar ze altijd wat drinkt. Grote druppels regen vallen in het water. Grote druppels, niet veel. Het regent niet hard. Zoals de tijd vanavond ook niet snel gaat.
De druppels vormen belletjes en kringen van golven in het water. Met natuurkunde heb ik ooit geleerd hoe groot de amplitude zou worden van twee golven die elkaar kruisen, met elkaar interfereren. Ik zou het niet meer kunnen berekenen. Dat hoeft ook niet. Ik kan nu genieten van de patronen die hier in het water ontstaan. Zoals Marleen kon genieten van natuur.
Marleen, natuurlijk dwalen mijn gedachten naar haar af. Ik ben de hele dag met haar afscheidsviering bezig geweest. Muziek gezocht, die zij had aangegeven. Klassieke muziek, die mij, als cultuurbarbaar, niet veel zegt. Gedichten gezocht. Het gedicht dat ik mooi vond zal het afscheid niet halen maar staat straks in deze brief. Teksten geschreven. Zoals dat gaat.
Inmiddels is het staartje van de depressie dat voor de regen heeft gezorgd weggetrokken. De zon scheurt het wolkendek als het ware open. Zelfs vlinders en libelles wagen zich weer buiten hun schuilplaatsen. De reeën, ik heb ze in weken niet gezien, fourageren rustig in het weiland alsof ze nooit zijn weggeweest. Waar waren ze?
En waar is Marleen nu? Wie zal het zeggen. Ik zal haar missen, en ik niet alleen. Natuurlijk,  89 is een mooie leeftijd.  En ja, lichamelijk ging het steeds minder. Maar ze had een scherpe geest. Nog steeds. Ze wilde niemand tot last zijn, nog steeds niet. En als ze had geweten dat haar afscheidsviering op de eerste dag van mijn vakantie is had ze haar overlijden met 3 weken uitgesteld. Dat was Marleen. En nu is ze er niet meer.  Elk mensenleven is eindig, verdwijnt. Maar in onze harten zal Marleen nog lang verder leven. Misschien moeten we haar dwarsfluit maar in een relikwiën kast opnemen. Maar Marleen zou vinden dat een fluit met zo’n mooi geluid een betere bestemming verdient.
Marleen, ze is nu aan de overkant. Maar waar dat is ……

De overkant dromen
We stonden aan de rand
Van wat we dachten
Aan het water
Het was er roerloos
Als op een stille ijsnacht

Geen wind bewoog
Een matte maand
bescheen de stilstaande wolken

Zwarte vliegers als hoge vogels
Zei je zo mooi
En wat is alles ver en gelukkig
Geen overkant geloof ik
Maar die kunnen we wel dromen


Terug
 
Meer informatie   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Apeldoorn
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2021 Doopsgezind.nl